Świerzb (świerzb, akarodermatitis) – zakaźna choroba skóry wywoływana przez roztocza świerzbowca "Wsparcie" homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Świerzb (świerzb, akarodermatitis) – zakaźna choroba skóry wywoływana przez świerzbowce

Świerzb świerzb, potocznie świerzb i nazywany również akarodermatitis , jest zakaźną chorobą pasożytniczą skóry. Jest wywoływany przez świerzbowca (Sarcoptes scabiei var. hominis) ).

Samice roztoczy drążą małe korytarze w najwyższej warstwie skóry i składają tam jaja. Typowe zmiany skórne i często bardzo silny świąd powstają przede wszystkim w wyniku reakcji immunologicznej na roztocza, jaja i ich produkty wydalnicze.

Świerzb nie ma nic wspólnego z brakiem higieny ciała i może dotyczyć osób w każdym wieku.

Typowe objawy

Charakterystyczne są:

• bardzo silny świąd

• często wyraźne nasilenie świądu w nocy i przy cieple

• małe czerwone grudki i guzki

• pęcherzyki

• ślady drapania

• zmiany skórne przypominające egzemę

• cienkie, nieregularne korytarze świerzbowca

• strupy w miejscach rozdrapanej skóry

W wyniku intensywnego drapania mogą powstać dodatkowe bakteryjne zakażenia skóry.

Gdzie świerzb występuje często?

Typowe miejsca na ciele u dorosłych to:

• przestrzenie między palcami

• nadgarstki

• łokcie

• pachy

• okolica wokół pępka

• talia

• pośladki

• okolica pachwinowa

• okolica genitalna

U niemowląt i małych dzieci mogą być również głowa, twarz, dłonie i podeszwy stóp zajęte.

Korytarze świerzbowca

Charakterystycznym objawem świerzbu są cienkie, mające od kilku milimetrów do około jednego centymetra długości, częściowo kręte linie w skórze.

Na końcu takiego korytarza może znajdować się niewielkie wzniesienie, w którym siedzi świerzbowiec.

Korytarze świerzbowca nie są jednak u każdego chorego wyraźnie widoczne.

Dlaczego świąd jest szczególnie silny w nocy?

Typowo świąd nasila się przy cieple łóżka. Dodatkowo istotna część dolegliwości opiera się na reakcji immunologicznej przeciwko składnikom świerzbowca.

Przy pierwszym zakażeniu może minąć kilka tygodni, zanim pojawią się wyraźne objawy. Przy ponownym zakażeniu reakcja może wystąpić znacznie szybciej.

Jak przenosi się świerzb?

Do przenoszenia dochodzi głównie przez dłuższy i bliski bezpośredni kontakt skórny.

Możliwe sytuacje to na przykład:

• wspólne spanie w jednym łóżku

• bliski kontakt cielesny w rodzinie

• opiekowanie się chorymi

• bliski kontakt fizyczny lub seksualny

Bardzo krótki kontakt skórny przy zwykłym świerzbie zwykle nie wystarcza do przeniesienia.

Pośrednie przenoszenie przez odzież, pościel lub ręczniki ma przy zwykłym świerzbie mniejsze znaczenie, ale może odgrywać większą rolę szczególnie przy wysoce zakaźnym Scabies crustosa .

Scabies crustosa – świerzb norweski

Scabies crustosa, nazywany również świerzbiem norweskim lub dawniej Scabies norvegica, jest szczególnie ciężką postacią.

W jej przebiegu na skórze może znajdować się wyjątkowo wiele roztoczy.

Typowe są:

• silne złuszczanie i tworzenie się strupów

• pogrubiona skóra

• zmiany na dużych powierzchniach

• częściowo tylko niewielki świąd

• bardzo wysokie ryzyko zakażenia

Ta postać występuje szczególnie u osób z osłabioną odpornością lub określonymi ciężkimi chorobami podstawowymi i wymaga konsekwentnego leczenia medycznego.

Diagnoza

Diagnoza stawiana jest na podstawie dolegliwości i charakterystycznego obrazu skóry.

W celu potwierdzenia można zastosować:

• Dermatoskopia

• mikroskopowe wykrycie roztoczy

• badanie materiału skórnego

• wykrycie roztoczy, jaj lub produktów wydalniczych

Leczenie

Świerzb powinien być leczony celowo za pomocą leków przeciwpasożytniczych (świerzbowców) .

W zależności od wieku, indywidualnej sytuacji i nasilenia można rozważyć na przykład:

• Permetryna do stosowania zewnętrznego

• Iwermektyna do przyjmowania w odpowiednich przypadkach

• inne dopuszczone lub odpowiednie leki przeciwświerzbowcowe

Leczenie musi przebiegać dokładnie zgodnie z odpowiednimi wytycznymi dotyczącymi stosowania, ponieważ niepełne zastosowanie może prowadzić do niepowodzenia terapii.

Leczenie osób z bliskiego kontaktu

Decydującym elementem leczenia jest uwzględnienie osób z bliskiego kontaktu.

Osoby mające istotny bliski kontakt skórny powinny zgodnie z zaleceniem medycznym w miarę możliwości zostać zbadane lub leczone jednocześnie, nawet jeśli nie występuje jeszcze świąd.

W przeciwnym razie w rodzinach lub związkach partnerskich może dochodzić do wzajemnego ponownego zakażenia.

Odzież i pościel

Równolegle do leczenia farmakologicznego należy przeprowadzić odpowiednie środki higieniczne.

Należą do nich w szczególności:

• zmiana odzieży

• zmiana pościeli

• zmiana ręczników

• wystarczająco gorące pranie tekstyliów nadających się do prania

• tymczasowe oddzielne przechowywanie przedmiotów nienadających się do prania zgodnie z medycznymi zaleceniami higienicznymi

Nadmierna dezynfekcja całego mieszkania przy zwykłym świerzbie z reguły nie jest konieczna.

Świąd po skutecznym leczeniu

Świąd może po skutecznym zabiciu roztoczy utrzymywać się jeszcze przez kilka tygodni.

Nie oznacza to automatycznie, że leczenie nie zadziałało. Skóra i układ odpornościowy mogą jeszcze przez dłuższy czas reagować na pozostałe składniki roztoczy.

W przypadku utrzymujących się lub nowo nasilających się dolegliwości należy jednak sprawdzić, czy nie doszło do ponownego zakażenia lub niepowodzenia terapii.

Zakażenie bakteryjne przez drapanie

Silne drapanie może uszkodzić barierę skórną. W ten sposób mogą przedostać się bakterie i wywołać dodatkowe zakażenia.

Wskazówkami na to są na przykład:

• nasilające się zaczerwienienie

• ból

• przegrzanie

• ropa

• żółtawe strupy

• gorączka

Bakteryjne zakażenie wtórne powinno być leczone medycznie.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego przy różnych swędzących i zapalnych dolegliwościach skórnych stosuje się ustalone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Niezawodne zabicie świerzbowca (Sarcoptes scabiei) za pomocą środków homeopatycznych nie zostało naukowo potwierdzone.

Ponieważ świerzb jest zaraźliwy i bez skutecznego leczenia może zostać przeniesiony na inne osoby, koniecznego leczenia przeciwpasożytniczego odpowiednim lekiem przeciwświerzbowym nie wolno zastępować ani opóźniać.

Ważna wskazówka

W przypadku podejrzenia świerzbu diagnoza powinna zostać niezwłocznie wyjaśniona lekarsko lub dermatologicznie i należy rozpocząć odpowiednie leczenie. Dotyczy to w szczególności niemowląt i małych dzieci, ciąży, osłabionej odporności, rozległego zakażenia lub podejrzenia Scabies crustosa (świerzb norweski).

Informacje na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Psorinum, Coffea