Zespół Cushinga – nadmiar kortyzolu / nadmiar glikokortykoidów „wsparcie” homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Zespół Cushinga – nadmiar kortyzolu / nadmiar glikokortykosteroidów

Zespół Cushinga określa ogół dolegliwości i zmian fizycznych, które powstają w wyniku długotrwałego nadmiaru kortyzolu lub innych glikokortykosteroidów.

Kortyzol jest niezbędnym do życia hormonem kory nadnerczy. Wpływa między innymi na metabolizm cukrów, tłuszczów i białek, ciśnienie krwi, układ odpornościowy oraz reakcję organizmu na obciążenia. Trwale zbyt wysoki poziom kortyzolu może zaburzać funkcjonowanie wielu narządów i procesów metabolicznych.

Jak powstaje zespół Cushinga?

Zasadniczo rozróżnia się egzogenny i endogenny zespół Cushinga.

Najczęstszą przyczyną jest długotrwałe lub wysokodawkowe leczenie **glikokortykosteroidami („kortyzonem”)**, na przykład prednizolonem, deksametazonem lub innymi preparatami kortyzonu. Określa się to jako egzogenny lub polekowy zespół Cushinga.

W przypadku endogennego zespołu Cushinga organizm sam produkuje zbyt dużo kortyzolu. Możliwe przyczyny to:

• gruczolak przysadki produkujący ACTH (choroba Cushinga)

• guzy produkujące kortyzol lub zmiany w nadnerczach

• Produkcja ACTH przez określone guzy poza przysadką mózgową

• rzadko inne zaburzenia regulacji hormonalnej

Zespół Cushinga i choroba Cushinga

Te pojęcia nie są równoznaczne. Zespół Cushinga to termin nadrzędny określający skutki przewlekłego nadmiaru kortyzolu.

Choroba Cushinga określa natomiast konkretnie zespół Cushinga wywołany nadmierną produkcją ACTH przez przysadkę mózgową.

Jakie objawy mogą wystąpić?

Długotrwały nadmiar kortyzolu może między innymi powodować następujące zmiany:

• przyrost masy ciała, szczególnie w obrębie tułowia

• zaokrąglona twarz („twarz księżycowa”)

• nagromadzenie tkanki tłuszczowej w okolicy karku i barków

• coraz cieńsze ramiona i nogi

• osłabienie i zanik mięśni

• cienka, wrażliwa skóra

• szerokie czerwono-fioletowe rozstępy skóry (striae)

• skłonność do siniaków

• opóźnione gojenie się ran

• nadciśnienie tętnicze

• podwyższone wartości glukozy we krwi aż do cukrzycy typu 2

• osteoporoza

• zwiększona podatność na infekcje

• zaburzenia miesiączkowania i zmiany hormonalne

• zmiany nastroju, snu i koncentracji

Diagnoza i leczenie

W przypadku podejrzenia zespołu Cushinga wykonuje się specjalne badania hormonalne przeprowadzane. Może to obejmować pomiary kortyzolu we krwi, ślinie lub moczu, a także testy hamowania deksametazonem i oznaczenia ACTH.

Jeśli potwierdzony zostanie nadmiar kortyzolu produkowanego przez organizm, następnie poszukuje się przyczyny. W zależności od wyników mogą być konieczne badania obrazowe przysadki mózgowej lub nadnerczy.

Leczenie zależy od przyczyny. W przypadku zespołu Cushinga wywołanego lekami może być ewentualnie przeprowadzona kontrolowana przez lekarza modyfikacja terapii glikokortykosteroidami. Preparatów kortyzonu nie wolno po dłuższym stosowaniu odstawiać samodzielnie ani nagle, ponieważ może to prowadzić do niebezpiecznego niedoboru kortyzolu.

W przypadku endogennego zespołu Cushinga mogą być konieczne interwencje chirurgiczne, leki lub inne specjalistyczne terapie.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w przypadku różnych obrazów chorobowych i dolegliwości stosuje się określone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Obniżenie patologicznie podwyższonego poziomu kortyzolu lub leczenie przyczyny leżącej u podstaw zespołu Cushinga za pomocą środków homeopatycznych jest nienaukowe. Konieczna diagnostyka i leczenie endokrynologiczne nie mogą być zatem zastąpione ani opóźnione.

Ważna wskazówka

Zespół Cushinga jest poważną chorobą hormonalną i powinien zostać zdiagnozowany i leczony endokrynologicznie. Długotrwałej terapii kortyzonem nie wolno nigdy nagle przerywać bez konsultacji z lekarzem.

Informacje zawarte na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Apis mellifica, Lycopodium