Przewlekła niewydolność nerek (przewlekła choroba nerek, CKD) – postępujące ograniczenie czynności nerek "Wsparcie" homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Przewlekła niewydolność nerek (przewlekła choroba nerek, CKD) – postępujące ograniczenie czynności nerek

Przewlekła niewydolność nerek oznacza utrzymujące się przez co najmniej trzy miesiące uszkodzenie lub ograniczenie czynności nerek. Obecnie często stosuje się szersze pojęcie przewlekłej choroby nerek (Chronic Kidney Disease, CKD) .

Choroba może postępować powoli przez wiele lat i w początkowych stadiach często pozostaje niezauważona. Wyraźne dolegliwości pojawiają się często dopiero przy bardziej ograniczonej czynności nerek.

Nerki mogą coraz gorzej wypełniać swoje zadania. Należą do nich w szczególności wydalanie produktów przemiany materii oraz regulacja płynów, elektrolitów, równowagi kwasowo-zasadowej i ciśnienia krwi.

Częste przyczyny

Do najważniejszych przyczyn przewlekłej niewydolności nerek należą:

• cukrzyca

• wieloletnie nadciśnienie tętnicze

• cukrzycowa choroba nerek

• przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek

• wielotorbielowate choroby nerek

• przewlekłe zaburzenia odpływu moczu

• nawracające lub ciężkie choroby nerek

• choroby autoimmunologiczne

• choroby naczyniowe nerek

• wrodzone choroby nerek

• długotrwałe uszkodzenie przez niektóre leki lub inne substancje uszkadzające nerki

Kilka czynników ryzyka może występować jednocześnie.

Zadania nerek

Zdrowe nerki pełnią liczne funkcje niezbędne do życia:

• wydalanie produktów przemiany materii

• regulacja gospodarki wodnej

• regulacja sodu i potasu

• regulacja równowagi kwasowo-zasadowej

• udział w regulacji ciśnienia krwi

• produkcja erytropoetyny na potrzeby krwiotworzenia

• aktywacja witaminy D

• regulacja gospodarki wapniowo-fosforanowej

Wraz z postępującą niewydolnością nerek mogą zatem występować zmiany w licznych układach narządów.

eGFR – ocena czynności nerek

Ważnym parametrem laboratoryjnym jest szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR).

Przewlekłą chorobę nerek dzieli się na różne kategorie na podstawie eGFR:

• G1: eGFR ≥ 90 ml/min/1,73 m²

• G2: eGFR 60–89

• G3a: eGFR 45–59

• G3b: eGFR 30–44

• G4: eGFR 15–29

• G5: eGFR poniżej 15 ml/min/1,73 m²

eGFR w zakresie G1 lub G2 samo w sobie nie oznacza jeszcze przewlekłej choroby nerek. Dodatkowo muszą występować oznaki uszkodzenia nerek, na przykład utrzymujący się albuminuria lub zmiany strukturalne.

Albuminuria i proteinuria

Obok eGFR szczególnie ważne dla oceny jest wydalanie białka z moczem .

Zwiększone wydalanie albumin może być wczesnym objawem uszkodzenia nerek.

Często oznacza się stosunek albuminy do kreatyniny (ACR) w moczu.

Albuminurię dzieli się zwykle na:

• A1: prawidłowa do nieznacznie zwiększonej

• A2: umiarkowanie zwiększona

• A3: znacznie zwiększona

Im silniejsza albuminuria i im niższe eGFR, tym ogólnie wyższe jest ryzyko postępu choroby nerek oraz chorób układu krążenia.

Objawy

W początkowych stadiach przewlekła niewydolność nerek często powoduje brak objawów lub jedynie niespecyficzne dolegliwości.

Wraz z postępującym upośledzeniem mogą wystąpić:

• zmęczenie i spadek wydolności

• zaburzenia koncentracji

• brak apetytu

• nudności

• świąd

• skurcze mięśni

• obrzęk nóg i kostek

• zatrzymanie wody w organizmie

• nadciśnienie tętnicze

• zmiany ilości oddawanego moczu

• duszność przy przewodnieniu

• blada skóra z powodu niedokrwistości

• ogólne osłabienie

Nasilenie dolegliwości nie zawsze odpowiada bezpośrednio stopniowi upośledzenia czynności nerek.

Nadciśnienie tętnicze a przewlekła niewydolność nerek

Nadciśnienie tętnicze i choroby nerek wzajemnie na siebie wpływają.

Trwale podwyższone ciśnienie tętnicze może uszkadzać naczynia nerkowe i kłębuszki nerkowe. Jednocześnie upośledzona czynność nerek może dodatkowo zwiększać ciśnienie tętnicze.

Dobra kontrola ciśnienia tętniczego należy zatem do najważniejszych działań spowalniających postęp wielu przewlekłych chorób nerek.

Cukrzyca a przewlekła niewydolność nerek

Cukrzyca należy do najczęstszych przyczyn przewlekłych chorób nerek.

Długotrwale podwyższony poziom cukru we krwi może uszkadzać delikatne struktury filtracyjne nerek i prowadzić do albuminurii, proteinurii i postępującej utraty czynności nerek .

Regularne kontrole eGFR i wydalania albumin z moczem są u osób z cukrzycą szczególnie ważne.

Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej

W zaawansowanej niewydolności nerek nerki nie są już w stanie wystarczająco regulować gospodarki wodnej i elektrolitowej.

Możliwe następstwa to:

• retencja płynów

• obrzęki

• nadciśnienie tętnicze

• zmiany gospodarki sodowej

• podwyższony poziom potasu (hiperkaliemia)

• zaburzenia gospodarki kwasowo-zasadowej

Znaczna hiperkaliemia może powodować groźne zaburzenia rytmu serca.

Niedokrwistość nerkopochodna

Nerki produkują hormon erytropoetynę, który stymuluje wytwarzanie czerwonych krwinek w szpiku kostnym.

W zaawansowanej przewlekłej chorobie nerek produkcja erytropoetyny może się zmniejszać.

W wyniku tego może powstać niedokrwistość nerkopochodna z:

• zmęczeniem

• spadkiem wydolności

• bladością

• dusznością

• zmniejszoną tolerancją wysiłku fizycznego

Przed rozpoczęciem swoistego leczenia należy uwzględnić także inne przyczyny niedokrwistości, w szczególności niedobór żelaza.

Gospodarka wapniowo-fosforanowa i metabolizm kostny

Przewlekłe choroby nerek mogą zmieniać gospodarkę mineralną i metabolizm kostny.

Możliwe zmiany dotyczą:

• fosforanów

• wapnia

• witaminy D

• parathormonu

Długoterminowo mogą z tego wynikać zmiany w kościach i zwapnienia naczyń. Ten zespół określa się jako CKD-MBD – zaburzenia mineralne i kostne w przewlekłej chorobie nerek .

Diagnostyka i monitorowanie przebiegu

Do badania lub monitorowania przebiegu mogą należeć:

• kreatynina

• eGFR

• mocznik

• sód

• potas

• wapń

• fosforany

• wodorowęglany lub stan kwasowo-zasadowy

• morfologia krwi

• status żelaza

• albumina

• badanie ogólne moczu

• wskaźnik albumina/kreatynina

• oznaczanie białka w moczu

• kontrole ciśnienia tętniczego

• badanie ultrasonograficzne nerek i dróg moczowych

W zależności od przypuszczalnej przyczyny mogą być konieczne dalsze badania lub w określonych przypadkach biopsja nerki może być konieczne.

Leczenie

Leczenie zależy od przyczyny, stadium i chorób współistniejących.

Ważne cele terapeutyczne to:

• spowolnienie postępu uszkodzenia nerek

• kontrola ciśnienia tętniczego

• zmniejszenie albuminurii lub proteinurii

• optymalne leczenie cukrzycy

• zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego

• leczenie zaburzeń elektrolitowych

• kontrola gospodarki wodnej

• leczenie niedokrwistości nerkowej

• leczenie zaburzeń gospodarki mineralnej i kostnej

U odpowiednich pacjentów istotną rolę odgrywają między innymi inhibitory ACE lub blokery receptora angiotensyny (sartany) oraz inhibitory SGLT2 w ochronie nerek.

Konkretne leczenie musi być dostosowane do czynności nerek, stężenia potasu, ciśnienia tętniczego i indywidualnych chorób współistniejących.

Leki przy upośledzonej czynności nerek

W przewlekłej niewydolności nerek szczególnie ważna jest regularna weryfikacja całego leczenia farmakologicznego.

Wiele leków jest wydalanych częściowo lub głównie przez nerki i w przypadku upośledzonej czynności nerek może wymagać dostosowania dawkowania.

Niektóre substancje mogą dodatkowo obciążać nerki. Należą do nich na przykład niektóre leki przeciwbólowe z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Leki nie powinny być jednak odstawiane ani zmieniane samodzielnie bez konsultacji z lekarzem.

Dieta i styl życia

W zależności od stadium mogą być konieczne indywidualne zalecenia dotyczące:

• spożycia soli

• podaży białka

• potasu

• fosforanów

• ilości wypijanych płynów

• masy ciała

• aktywności fizycznej

Rutynowe znaczne ograniczenie płynów, potasu lub białka nie jest sensowne u każdego pacjenta. Dieta powinna być dostosowana do czynności nerek, wyników badań laboratoryjnych i chorób współistniejących.

Zaawansowana niewydolność nerek

Przy bardzo znacznie upośledzonej czynności nerek produkty przemiany materii i płyny mogą coraz bardziej gromadzić się w organizmie.

Może dojść do mocznicy z dolegliwościami takimi jak:

• znaczne zmęczenie

• nudności i wymioty

• brak apetytu

• świąd

• zmiany neurologiczne

• przeciążenie płynami

• duszność

W zaawansowanej niewydolności nerek może być konieczne leczenie nerkozastępcze.

Należą do nich:

• hemodializa

• dializa otrzewnowa

• przeszczepienie nerki

Rozpoczęcie dializy nie zależy wyłącznie od pojedynczej wartości eGFR, lecz od całego stanu klinicznego, wyników badań laboratoryjnych i istniejących powikłań.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w różnych przewlekłych dolegliwościach nerkowych stosuje się ustalone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Wiarygodna poprawa przewlekle upośledzonej czynności nerek lub zapobieganie postępowi przewlekłej niewydolności nerek za pomocą środków homeopatycznych nie jest potwierdzona naukowo.

Konieczne leczenie nefrologiczne oraz regularne kontrole eGFR, albuminurii lub proteinurii, elektrolitów i ciśnienia tętniczego nie mogą być z tego powodu zastąpione ani opóźnione.

Ważna wskazówka

Przewlekła niewydolność nerek powinna być regularnie monitorowana przez lekarza lub nefrologa.

W przypadku znacznie zmniejszonego lub braku wydalania moczu, narastającej duszności, wyraźnych obrzęków, zaburzeń świadomości, silnego ogólnego pogorszenia stanu lub podejrzenia ciężkiego zaburzenia elektrolitowego konieczna jest szybka lub natychmiastowa konsultacja medyczna.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Medorrhinum, Lycopodium, Cantharis, Aconitum napellus, Antimonium crudum, Conium maculatum