Małopłytkowość immunologiczna (ITP, dawniej idiopatyczna plamica małopłytkowa) – niedobór płytek krwi ze zwiększoną skłonnością do krwawień „Wsparcie” homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Małopłytkowość immunologiczna (ITP, dawniej idiopatyczna plamica małopłytkowa) – niedobór płytek krwi ze zwiększoną skłonnością do krwawień

Małopłytkowość immunologiczna (ITP) Małopłytkowość immunologiczna (ITP), dawniej określana jako idiopatyczna plamica małopłytkowa , jest chorobą nabytą, w której liczba trombocytów (płytek krwi) we krwi jest zmniejszona.

Trombocyty są niezbędne do zatrzymywania krwawienia. W przypadku znacznej małopłytkowości może więc wystąpić zwiększona skłonność do krwawień.

Obecnie używa się przeważnie terminu małopłytkowość immunologiczna , ponieważ wiadomo, że w tej chorobie kluczową rolę odgrywają mechanizmy immunologiczne.

Co dzieje się w przebiegu ITP?

W przebiegu ITP układ odpornościowy zwraca się przeciwko własnym trombocytom lub strukturom biorącym udział w ich powstawaniu.

W wyniku tego może dojść do:

• przyspieszonego rozpadu trombocytów

• zmniejszonej produkcji trombocytów w szpiku kostnym

• ogólnie znacznie obniżonej liczby trombocytów

.

Rozpad następuje między innymi w śledzionie i innych obszarach układu mononuklearnych fagocytów.

Typowe objawy

Dolegliwości zależą między innymi od liczby trombocytów i indywidualnej skłonności do krwawień.

Możliwe są:

• drobne punktowe wybroczyny skórne (petocje)

• większe wybroczyny skórne (plamica)

• nietypowo liczne siniaki

• krwawienia z nosa

• krwawienia z dziąseł

• przedłużone krwawienia po drobnych urazach

• nasilone krwawienia miesiączkowe

• krwawienia z błon śluzowych

Niektórzy ludzie mimo znacznie obniżonej liczby trombocytów mają jedynie niewielkie dolegliwości lub nie mają ich wcale.

Petocje i plamica

Petocje to drobne, punktowe wynaczynienia krwi do skóry. Typowo nie dają się wycisnąć przez ucisk.

Większe powierzchniowe wybroczyny skórne określa się jako plamicę lub wybroczyny.

Takie zmiany mogą występować w przebiegu ITP, nie są jednak swoiste dla tej choroby. Również inne zaburzenia krzepnięcia, infekcje, leki lub choroby hematologiczne mogą powodować podobne zmiany skórne.

Ostra i przewlekła ITP

U dzieci ITP występuje nierzadko po infekcji i może samoistnie ustąpić w ciągu kilku miesięcy.

U dorosłych częstszy jest dłużej utrzymujący się lub przewlekły przebieg.

W zależności od czasu trwania rozróżnia się nowo rozpoznaną, przetrwałą i przewlekłą ITP.

Pierwotna i wtórna ITP

W przypadku pierwotnej ITP nie istnieje inna jednoznacznie leżąca u podłoża choroba.

Wtórna małopłytkowość immunologiczna może występować w związku z innymi chorobami lub czynnikami, na przykład:

• chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy

• niektórymi infekcjami wirusowymi

• HIV

• wirusowym zapaleniem wątroby typu C

• niektórymi chorobami limfatycznymi lub hematologicznymi

• niektórymi lekami

Dlatego diagnostyka obejmuje również poszukiwanie możliwych przyczyn wtórnych.

Małopłytkowość nie oznacza automatycznie ITP

Obniżona liczba trombocytów może mieć wiele innych przyczyn.

Należą do nich między innymi:

• Leki

• ciężkie infekcje

• choroby wątroby

• powiększona śledziona

• choroby szpiku kostnego

• stany niedoboru witamin

• zakrzepowa plamica małopłytkowa (TTP)

• rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC)

• małopłytkowość związana z ciążą

Niektóre z tych chorób mogą wymagać zupełnie innego i pilnego leczenia.

Rozpoznanie

Rozpoznanie ITP jest zasadniczo rozpoznaniem wykluczającym.

W ramach diagnostyki mogą być wykonane:

• pełna morfologia krwi

• wielokrotne oznaczanie liczby płytek krwi

• badanie rozmazu krwi

• parametry krzepnięcia

• parametry wątrobowe i nerkowe

• badania w kierunku określonych infekcji

• diagnostyka w kierunku możliwych chorób autoimmunologicznych

• weryfikacja przyjmowanych leków

W wybranych przypadkach mogą być konieczne dalsze badania hematologiczne, w tym badanie szpiku kostnego.

Pseudotrombocytopenia

W przypadku nieoczekiwanie niskiej liczby płytek krwi należy również wykluczyć tak zwaną pseudotrombocytopenię .

W tym przypadku płytki krwi zlepiają się w próbce krwi, wskutek czego aparat laboratoryjny błędnie wskazuje zbyt niską liczbę płytek.

Leczenie

Nie każdy pacjent z ITP wymaga natychmiastowego leczenia farmakologicznego.

Decyzja nie zależy wyłącznie od pojedynczej wartości liczby płytek, lecz przede wszystkim od:

• objawów krwawienia

• wysokości liczby płytek krwi

• wieku

• chorób współistniejących

• przyjmowanych leków

• indywidualnego ryzyka krwawienia

• planowanych operacji lub zabiegów

Przy niewielkiej skłonności do krwawień w określonych sytuacjach wystarczająca może być kontrolowana obserwacja.

Kortykosteroidy i immunoglobuliny

Jeżeli leczenie jest konieczne, można zastosować w szczególności kortykosteroidy .

W przypadku większego ryzyka krwawienia lub gdy konieczny jest szybki wzrost liczby płytek, można zastosować dożylne immunoglobuliny (IVIG) .

Działanie może wystąpić szybko, jednak często jest ograniczone czasowo.

Dalsze możliwości leczenia

W przypadku przetrwałej lub przewlekłej ITP dostępne są dalsze terapie, na przykład:

• agoniści receptora trombopoetyny

• rytuksymab

• dalsze terapie immunomodulujące lub immunosupresyjne

• w wybranych przypadkach splenektomia

Wybór zależy od indywidualnego przebiegu choroby oraz profilu korzyści i ryzyka.

Transfuzja płytek krwi

Transfuzji płytek krwi nie wykonuje się rutynowo w ITP wyłącznie z powodu niskiej liczby płytek.

W przypadku zagrażających życiu lub ciężkich ostrych krwawień płytki krwi mogą być jednak konieczne wraz z dalszymi swoistymi działaniami.

Leki a ryzyko krwawienia

W przypadku znacznej małopłytkowości leki wpływające na czynność płytek krwi lub krzepnięcie krwi mogą dodatkowo zwiększać ryzyko krwawienia.

Należą do nich na przykład:

• kwas acetylosalicylowy (ASA)

• określone niesteroidowe leki przeciwreumatyczne

• leki przeciwzakrzepowe

To, czy takie leki należy odstawić, unikać ich czy kontynuować ich stosowanie, musi być ustalone indywidualnie na podstawie decyzji medycznej. Przepisanych leków przeciwkrzepliwych nie należy odstawiać samodzielnie.

Ryzyko ciężkich krwawień

Większość pacjentów z ITP nie doświadcza zagrażających życiu krwawień. Jednak przy bardzo nasilonej małopłytkowości ryzyko wzrasta.

Szczególnie obawiane są:

• ciężkie krwawienia z przewodu pokarmowego

• nasilone krwawienia z błon śluzowych

• krwawienia wewnątrzczaszkowe

Krwawienie do mózgu jest rzadkie, ale stanowi zagrażające życiu powikłanie.

ITP w ciąży

Małopłytkowość immunologiczna może występować również w czasie ciąży lub zostać zdiagnozowana po raz pierwszy właśnie wtedy.

Należy ją odróżnić od innych przyczyn małopłytkowości w ciąży.

Opieka odbywa się w zależności od stopnia nasilenia w ścisłej współpracy między położnictwem a hematologią.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego przy skłonności do krwawień, plamicy i różnych dolegliwościach hematologicznych stosuje się ustalone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Wiarygodna normalizacja liczby płytek krwi, leczenie leżącej u podstaw małopłytkowości immunologicznej lub zapobieganie ciężkim krwawieniom za pomocą środków homeopatycznych nie ma naukowego potwierdzenia.

Konieczna kontrola hematologiczna oraz leczenie kortykosteroidami, immunoglobulinami lub innymi swoistymi terapiami nie mogą być zastąpione ani opóźnione przez środki homeopatyczne.

Ważna wskazówka

W przypadku silnych lub nieustępujących krwawień, krwi w wymiocinach lub stolcu, nasilonych krwawień z błon śluzowych, nagłych bardzo silnych bólów głowy, zaburzeń widzenia, zaburzeń mowy, objawów paraliżu, zmian świadomości lub po istotnym urazie głowy przy nasilonej małopłytkowości konieczna jest natychmiastowa konsultacja medyczna.

Nowo stwierdzona wyraźna małopłytkowość powinna zasadniczo zostać wyjaśniona medycznie lub hematologicznie, ponieważ oprócz ITP mogą wchodzić w grę inne przyczyny wymagające leczenia.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie ogólnemu informowaniu i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Hamamelis virg., Arnica montana, Kalium mur., Ferrum phosph., Crotalus horridus, Medorrhinum