Zaparcia (obstypacja) i zaburzenia motoryki – spowolnione lub zmienione ruchy jelit – funkcjonalna choroba jelit "Wsparcie" homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Zaparcia (obstypacja) i zaburzenia motoryki – spowolnione lub zmienione ruchy jelit

Zaparcie (obstypacja) oznacza utrudnione, rzadkie lub subiektywnie niepełne wypróżnienie. Nie chodzi przy tym wyłącznie o częstotliwość wypróżnień. Także twardy stolec, silne parcie, utrudnione wypróżnienie lub uczucie niepełnego wypróżnienia mogą być typowymi objawami obstypacji.

Ważną rolę odgrywa motoryka jelit. Rozumie się przez to skoordynowane ruchy mięśni jelit, dzięki którym treść jelitowa jest przesuwana dalej. Zmiany tych ruchów mogą prowadzić zarówno do zaparć, jak i do innych dolegliwości trawiennych.

Typowe dolegliwości przy zaparciach

Możliwe są:

• rzadsze wypróżnienia

• twardy lub grudkowaty stolec

• silne parcie podczas wypróżniania

• utrudnione opróżnianie jelit

• uczucie niepełnego wypróżnienia

• uczucie blokady w końcowym odcinku jelita grubego

• wzdęcia

• uczucie pełności

• Ucisk w jamie brzusznej

• Ból brzucha lub skurcze

• częściowo konieczne manualne wspomaganie wypróżniania

Czym są zaburzenia motoryki?

Ruchy przewodu pokarmowego są kontrolowane przez złożone współdziałanie mięśni jelit, jelitowego układu nerwowego, autonomicznego układu nerwowego, hormonów i substancji przekaźnikowych.

Jeżeli motoryka jest spowolniona, treść jelitowa pozostaje dłużej w jelicie grubym. Wskutek tego pobierane jest więcej wody, a stolec staje się coraz twardszy.

Zaburzenia motoryki mogą jednak dotyczyć różnych odcinków przewodu pokarmowego i nie muszą powodować wyłącznie zaparcia.

Zaparcie z wolnym pasażem

W przypadku zaparcia z wolnym pasażem treść jelitowa jest transportowana przez jelito grube wyjątkowo wolno.

Typowe mogą być:

• bardzo rzadkie wypróżnienia

• niewielkie naturalne parcie na stolec

• nasilone zaparcia

• wzdęcia

• dolegliwości brzuszne

W przypadku nasilonych lub opornych na leczenie dolegliwości mogą być konieczne specjalistyczne badania czasu pasażu jelitowego.

Zaburzenie wypróżniania odbytnicy

Nie każde zaparcie wynika zbyt wolnego ruchu jelit. U niektórych osób stolec dociera do odbytnicy prawidłowo, ale nie może zostać właściwie wydalony.

Możliwe przyczyny to:

• Dysfunkcja mięśni dna miednicy

• zaburzona koordynacja mięśni dna miednicy i zwieracza

• zmiany anatomiczne

• rektocela

• inne zaburzenia defekacji

Typowe objawy to silne parcie, uczucie blokady oraz uczucie niepełnego wypróżnienia.

Możliwe przyczyny zaparcia

Do częstych lub istotnych przyczyn i czynników sprzyjających należą:

• dieta uboga w błonnik

• zbyt małe spożycie płynów

• brak aktywności fizycznej

• zmiany codziennych nawyków

• zespół jelita drażliwego z zaparciami (IBS-C)

• niedoczynność tarczycy

• cukrzyca

• choroby neurologiczne

• zaburzenia elektrolitowe

• Choroby dna miednicy

• Ciąża

• starszy wiek

• zmiany strukturalne lub zwężenia jelit

Leki jako przyczyna

Liczne leki mogą powodować lub nasilać zaparcia, na przykład:

• Opioidy

• niektóre leki przeciwdepresyjne

• leki antycholinergiczne

• niektóre leki stosowane w chorobie Parkinsona

• Preparaty żelaza

• niektóre preparaty wapnia

• określone leki na ciśnienie krwi

W przypadku nowo pojawiających się zaparć należy zatem sprawdzić również dotychczas przyjmowane leki.

Diagnoza

W przypadku długotrwałych lub nasilonych zaparć w zależności od sytuacji mogą być wskazane:

• szczegółowe zebranie wywiadu dotyczącego nawyków wypróżniania

• badanie fizykalne

• badanie końcowego odcinka jelita grubego

• badania krwi

• w razie potrzeby kolonoskopia

• oznaczenie czasu przejścia przez jelito

• manometria anorektalna

• defekografia

• dalsze badania w przypadku podejrzenia zaburzeń dna miednicy lub zaburzeń wypróżniania

Leczenie

Terapia zależy od przyczyny i postaci zaparcia.

Możliwe działania to:

• wystarczające spożycie płynów

• regularna aktywność fizyczna

• odpowiednie spożycie błonnika

• regularne nawyki toaletowe

• błonnik rozpuszczalny, na przykład łuski nasion babki płesznik

• środki przeczyszczające działające osmotycznie, na przykład makrogol

• w zależności od sytuacji inne terapie farmakologiczne

W przypadku zaburzenia dna miednicy lub zaburzenia wypróżniania ukierunkowany trening biofeedback lub trening mięśni dna miednicy może być wskazany.

Znaczne zwiększenie spożycia błonnika nie jest odpowiednie dla każdego pacjenta. W przypadku nasilonych zaburzeń motoryki lub określonych zwężeń duże ilości błonnika mogą nawet nasilać dolegliwości.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w przypadku różnych dolegliwości trawiennych, zaparć i zmian w funkcjonowaniu jelit stosuje się ustalone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Skuteczne leczenie organicznie uwarunkowanych zaburzeń motoryki, mechanicznych zwężeń jelit lub ciężkich przewlekłych zaparć za pomocą środków homeopatycznych jest nienaukowo udokumentowane. Konieczna diagnostyka i leczenie gastroenterologiczne nie powinny być zatem zastępowane ani opóźniane.

Ważna wskazówka

nowo pojawiające się lub wyraźnie nasilające się zaparcia, w szczególności wraz z krwią w stolcu, niewyjaśnioną utratą masy ciała, niedokrwistością lub utrzymującym się bólem brzucha, powinno zostać skonsultowane z lekarzem.

Silny ból brzucha, silnie wzdęty brzuch, uporczywe wymioty oraz brak oddawania stolca i gazów mogą wskazywać na niedrożność jelit (ileus) i wymagają natychmiastowej konsultacji lekarskiej.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Merc. vivus, Chelidonium, Nux vomica, Veratrum album, Lycopodium clav., Plumbum met.,